اعتراضات بخشی از فرایندهای اجتماعی و سیاسی محسوب میشوند. با این حال، در سالهای اخیر هم زمان با پیشرفت فناوریهای نظارتی، حضور در تجمعات عمومی میتواند علاوه بر مخاطرات فیزیکی، چالشهای جدی در حوزه امنیت دیجیتال نیز ایجاد کند. بنابراین افرادی که تصمیم میگیرند در اعتراضات شرکت کنند، لازم است پیش از حضور، ارزیابی دقیقی از ریسکهای احتمالی انجام دهند.
نظارت دیجیتال؛ دو محور اصلی
نخستین محور، دادههایی است که ممکن است در صورت بازداشت، توقیف یا مصادره تلفن همراه از دستگاه فرد استخراج شود.
محور دوم، اطلاعات هویتی و رفتاری است که هنگام حضور در تجمع تولید میشود؛ از رهگیری بیسیم پیامها گرفته تا ابزارهای ردیابی خواندن پلاک خودروها و فناوریهای تشخیص چهره.
در بسیاری از موارد، حتی حضور مسالمتآمیز در یک تجمع میتواند ثبت و مستندسازی شود و بعدها مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین باید فرض را بر این گذاشت که هرگونه داده دیجیتال مرتبط با حضور در یک اعتراض، ممکن است قابل بازیابی باشد.
مدیریت تلفن همراه
مهمترین تصمیم پیش از خروج از خانه این است که آیا تلفن همراه خود را همراه ببرید یا خیر. تلفنهای هوشمند اطلاعات متعددی را مخابره میکنند که میتواند برای شناسایی یا ردیابی مورد استفاده قرار گیرد. در برخی کشورها استفاده از تجهیزاتی مانند «IMSI Catcher» برای شبیهسازی دکل مخابراتی و استخراج شناسه مشترکان تلفن همراه گزارش شده است.
اگر ناشناس ماندن برای فرد اهمیت بالایی دارد، بهترین گزینه میتواند همراه نداشتن تلفن اصلی باشد. در صورت ضرورت، توصیه میشود دستگاه تا حد امکان خاموش بماند و هماهنگیهای لازم پیشاپیش انجام شود.
در صورت استفاده از دستگاه ثانویه یا تلفن موقت، باید توجه داشت که این اقدام به تنهایی ناشناس بودن را تضمین نمیکند. همچنین بهتر است دستگاهی انتخاب شود که حداقل اطلاعات شخصی، حسابهای شبکه اجتماعی و دادههای حساس روی آن ذخیره شده باشد.
برای ارتباطات، استفاده از پیام رسانهای دارای رمزنگاری سرتاسری ضروری است. اپلیکیشن Signal از شناختهشدهترین گزینهها در این زمینه است و امکان فعالسازی پاک کردن خودکار پیامها را نیز فراهم میکند.
همچنین توصیه میشود رمزگذاری کامل دستگاه فعال باشد و بهجای بازگشایی بیومتریک (اثر انگشت یا تشخیص چهره)، از پسوردهای طولانی و قوی استفاده شود؛ زیرا در برخی شرایط، استفاده اجباری از ویژگیهای بیومتریک آسانتر از افشای پسورد است.
پوشش و شناسایی چهره
فناوری تشخیص چهره در بسیاری از نقاط جهان به ابزاری رایج برای شناسایی افراد در تجمعات تبدیل شده است. استفاده از ماسک، عینک آفتابی و پوششی که ویژگیهای متمایز را کاهش دهد میتواند احتمال شناسایی را کمتر کند، هرچند میزان اثر بخشی این اقدامات بسته به سطح فناوری مورد استفاده متفاوت است.
همچنین لباسهای دارای رنگهای بسیار شاخص، لوگوهای بزرگ یا خالکوبیهای قابل تشخیص میتوانند ردیابی فرد را آسانتر کنند. در برخی شرایط، حتی شیوه رفت و آمد — بهویژه استفاده از خودرو شخصی — ممکن است از طریق سامانههایی قابل رهگیری باشد.
افرادی که در موقعیتهای حساس قرار دارند، باید پیش از تصمیم به حضور، سطح ریسک شخصی خود را با دقت ارزیابی کنند.
ردپای آنلاین
امنیت دیجیتال به محیط فیزیکی محدود نمیشود. هر پست، تصویر یا ویدئویی که پیش، حین یا پس از اعتراض منتشر میشود، میتواند ذخیره و تحلیل شود. حتی اعلام حضور در یک تجمع در شبکههای اجتماعی نیز اطلاعاتی میدهد که ممکن است بعدا مورد استفاده قرار گیرد.
ابزارهای تحلیل داده انبوه مانند Dataminr امکان پایش فعالیتهای آنلاین را در زمان واقعی فراهم میکنند و میتوانند محتوای گذشته را نیز بازیابی کنند. همچنین فایلهای بارگذاری شده ممکن است شامل متادادههایی مانند زمان و موقعیت مکانی باشند.
در عین حال، مستندسازی رویدادها میتواند در شرایط پرریسک اهمیت بالایی داشته باشد؛ بهویژه برای ثبت وقایع، دفاع حقوقی یا اطلاعرسانی عمومی. بنابراین هر فرد باید میان حفظ حریم خصوصی شخصی و ضرورت ثبت رویدادها توازن برقرار کند.
در نهایت، گسترش فناوریهای نظارتی در بسیاری از کشورها واقعیتی انکار ناپذیر است. با این حال، اقدامهای ساده و سنجیده در حوزه امنیت دیجیتال میتواند احتمال رهگیری ارتباطات، شناسایی موقعیت مکانی و دسترسی به اطلاعات خصوصی را بهطور قابل توجهی کاهش دهد. مهمتر از همه، افراد باید آگاهانه سطح ریسک خود را ارزیابی کرده و تصمیمگیری کنند.
برگرفته از : https://www.wired.com/story/how-to-protest-safely-surveillance-digital-privacy/
