در هفتههایی که چند سرویس بزرگ فناوری، بانکی و حملونقل با اختلال روبهرو شدند، مقامها و شرکتها گفتند نشانهای از حمله سایبری پیدا نکردهاند. با این حال، چنین رخدادهایی یادآوری میکنند که اختلال دیجیتال میتواند خیلی زود به زندگی روزمره برسد. در نمونهای دیگر، هکرها سامانه کنترل دمای فریزرهای فروشگاههایی در فرانسه و چند کشور دیگر را هدف گرفتند و باعث خرابشدن مواد غذایی شدند.
گزارش گاردین به قلم گاریسون لاولی استدلال میکند که هوش مصنوعی میتواند این خطرها را بیشتر کند. مدلهای پیشرفته قادرند بعضی ضعفهای نرمافزاری را سریعتر پیدا کنند و از آنها بهره ببرند؛ درحالیکه ساخت و انتشار وصلههای امنیتی زمان میبرد. وصلههای شتابزده نیز ممکن است خود باعث اختلال شوند. با این حال، هر قطعی یا حملهای را نمیتوان به هوش مصنوعی نسبت داد و علت رخدادها باید جداگانه بررسی شود.
ابزارهای تازه برای مهاجمان
هوش مصنوعی میتواند بخشی از کارهای فنی و وقتگیر را برای مهاجمان ساده کند؛ از نوشتن پیامهای فریبنده گرفته تا جستوجوی آسیبپذیریها. مقامهای امنیتی نقلشده در گزارش میگویند گروههای تهدیدگر از این ابزارها استفاده میکنند. همچنین گزارش به حملههایی اشاره میکند که در آنها شرکتها، بیمارستانها و نهادهای عمومی آسیب دیدهاند. این نمونهها نشان میدهند ابزارهای هوش مصنوعی ممکن است به افراد کمتجربهتر هم کمک کنند، اما بهتنهایی ثابت نمیکنند که هر حملهای با هوش مصنوعی انجام شده است.
در سوی دیگر، شرکتهای هوش مصنوعی میگویند میتوان از همین فناوری برای یافتن و رفع خطاهای امنیتی استفاده کرد. اما این راهکار آسان نیست: اگر توانایی کشف ضعفها با سرعت بیشتری از توانایی رفع و آزمایش آنها رشد کند، فاصله خطرناکی میان مهاجمان و مدافعان ایجاد میشود. همچنین انتشار مدلهایی که محدودیتهای ایمنی کمتری دارند، میتواند دسترسی به ابزارهای پرقدرت را گستردهتر کند.
آیا باید توسعه را متوقف کرد؟
لاولی از دولتها میخواهد توسعه هوش مصنوعیِ بسیار قدرتمند و خودکار را محدود یا متوقف کنند و از شرکتها پاسخگویی بیشتری بخواهند. او همچنین پیشنهادهایی مانند بیمه مسئولیت، بررسی مستقل ایمنی و پیگرد قانونی در صورت ورود عاملهای هوش مصنوعی به سامانههای دیگران را مطرح میکند. اینها پیشنهادهای نویسندهاند، نه سیاستهایی که درباره کارآمدی یا امکان اجرای آنها توافق عمومی وجود داشته باشد.
با این حال، پرسش اصلی فراتر از توقف یا ادامه توسعه است: چه کسی خطرهای این فناوری را ارزیابی میکند و چه کسی در برابر خسارت پاسخگوست؟ برای کاربران، اقدامات پایه همچنان اهمیت دارند: بهروزرسانی نرمافزار، استفاده از رمزهای عبور یکتا و فعالکردن احراز هویت دومرحلهای. اما حفاظت از زیرساختهای حیاتی فقط بر دوش افراد نیست؛ شرکتها و نهادهای عمومی نیز باید سامانههای خود را آزمایش کنند، برنامه واکنش به رخداد داشته باشند و درباره آسیبپذیریها شفاف عمل کنند.
Originally published by The Guardian



